Pride is still a protest

Pride is meer dan een kleurrijk feest. Voor mij gaat Pride over zichtbaarheid, vrijheid, liefde en het recht om zonder angst jezelf te kunnen zijn. Natuurlijk mag Pride uitbundig zijn. Juist het vieren van wie je bent, kan krachtig zijn. Maar achter de vlaggen, muziek en feesten zit nog altijd een reden waarom Pride bestaat.

Want gelijke rechten en maatschappelijke acceptatie zijn niet vanzelfsprekend. Er is vooruitgang geboekt, ook in Europa, maar tegelijkertijd krijgen LGBTQIA+-mensen nog steeds te maken met discriminatie, haat en wetgeving die hun vrijheid beperkt.

Er is vooruitgang, maar het verhaal is niet klaar

Het is belangrijk om niet alleen naar achteruitgang te kijken. Volgens de Europese Commissie is de maatschappelijke acceptatie van LGBTQIA+-mensen in de EU de afgelopen jaren toegenomen. Meer mensen zijn open over hun seksuele oriëntatie, genderidentiteit of geslachtskenmerken.

Tegelijkertijd laat hetzelfde Europese onderzoek een veel minder geruststellende kant zien. Meer dan de helft van de ondervraagde LGBTQIA+-mensen gaf aan te maken te hebben gehad met door haat gemotiveerde intimidatie. Ook discriminatie en geweld blijven een realiteit, waarbij trans, non-binaire, genderdiverse en intersekse mensen volgens de Europese Commissie bijzonder hard worden geraakt.

Voor mij is dat precies waarom Pride nog nodig is. Vooruitgang is iets om te vieren, maar het is geen reden om te doen alsof het werk af is.

In tientallen landen kan liefde nog steeds strafbaar zijn

Wie in Nederland naar een Pride-evenement kijkt, kan gemakkelijk denken dat de belangrijkste strijd inmiddels gestreden is. Wereldwijd ziet de werkelijkheid er heel anders uit.

Volgens de actuele gegevens van Human Dignity Trust zijn er wereldwijd 66 rechtsgebieden waar vrijwillige seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht strafbaar zijn. In twaalf landen zijn er rechtsgebieden waar daarvoor de doodstraf wordt toegepast of juridisch mogelijk is.

Dat zijn geen historische voetnoten. Het gaat om wetten die vandaag bestaan en die invloed hebben op hoe mensen leven, liefhebben en zichzelf wel of niet durven laten zien.

Ook verworven rechten kunnen weer ter discussie komen

Ook in landen waar homoseksualiteit niet strafbaar is, kunnen rechten en erkenning veranderen. Dat is de afgelopen jaren vooral zichtbaar geworden rond transgender personen.

In de Verenigde Staten tekende president Donald Trump in januari 2025 bijvoorbeeld een presidentieel besluit waarin de federale overheid werd opgedragen sekse uitsluitend als mannelijk of vrouwelijk te behandelen en eerdere federale LGBTQI+-maatregelen werden ingetrokken. Kort daarna volgde ook een besluit over transgender personen in de Amerikaanse strijdkrachten.

De Amerikaanse regering motiveert zulke maatregelen onder meer met een beroep op biologische sekse, veiligheid en militaire inzetbaarheid. Tegelijkertijd hebben ze directe gevolgen voor de manier waarop transgender personen door de federale overheid worden erkend en behandeld. Voor mij laat dat zien dat rechten waarvan mensen dachten dat ze stevig waren verankerd, opnieuw onderwerp van politiek beleid kunnen worden.

Je hoeft een ander niet te begrijpen om diegene rechten te gunnen

Wat mij misschien nog het meest bezighoudt, is hoe snel mensen een oordeel klaar hebben over iemand wiens leven ze zelf niet kennen.

Je hoeft niet gay, lesbisch, biseksueel, transgender, non-binair of intersekse te zijn om te begrijpen dat iemand veilig over straat wil kunnen, van een partner wil kunnen houden of als zichzelf wil kunnen leven. Je hoeft niet dezelfde ervaring te hebben om iemand dezelfde vrijheid te gunnen.

Ik vind dat eigenlijk een heel eenvoudige basis. Liefde is geen bedreiging. Iemands identiteit neemt niets van die van jou af.

Waarom zichtbaarheid ertoe doet

Zichtbaarheid kan voor iemand die volledig vrij en geaccepteerd leeft misschien vanzelfsprekend voelen. Maar voor iemand die nog twijfelt of die thuis, op school, op het werk of in de eigen omgeving niet open durft te zijn, kan het zien van een hele straat vol mensen die zonder schaamte zichzelf zijn iets anders betekenen.

Daarom vind ik het belangrijk dat Pride er is. Niet alleen voor de mensen die vooraan dansen, maar ook voor degene die aan de kant staat en misschien voor het eerst denkt: blijkbaar is er ook ruimte voor mij.

Pride in mijn eigen stad

Op zaterdag 14 juni 2025 liep ik samen met mijn partner mee tijdens de Eindhoven Pride Parade. Eindhoven Pride keerde in juni 2026 terug met de Pride Parade en het Pride Vibes Festival onder het thema United We Stand.

Voor mij is meelopen geen marketingmoment. Ik woon en werk in Eindhoven, maak zelf deel uit van de queer community en vind het belangrijk om zichtbaar onderdeel te zijn van die community.

Wie vooruit wil kijken naar de volgende editie kan ook mijn blog over Eindhoven Pride 2027 lezen.

Pride mag een feest zijn én een protest blijven

Ik hou van de uitbundigheid van Pride. Van de vlaggen, muziek, outfits, mensen en het gevoel dat een stad even zichtbaar zegt: je mag hier zijn wie je bent.

Maar zolang mensen nog worden vervolgd om wie ze liefhebben, zolang LGBTQIA+-mensen disproportioneel met haat en geweld te maken krijgen en zolang rechten opnieuw kunnen worden ingeperkt, is Pride voor mij meer dan alleen een feest.

We mogen vieren hoeveel er is bereikt en tegelijkertijd weigeren te accepteren dat de rest er niet meer toe doet.

Pride is still a protest.

Dave van Gunderwear

Laatst bijgewerkt: 18 augustus 2026